Müşterilerim, yakın zamanda edinilmiş çok küçük bir toprak şeridini dinlenmek için bir bahçeye dönüştürmek istiyorlardı. Bir kez daha çok güçlü kısıtlamalarla karşı karşıyaydık, bu kez güzel bir yeşil ortama yerleştirilmiş, korunan tarihi bir anıtın hemen yakınlığıyla bağlantılıydı. Tüm tasarım iki temel ilkeye dayanıyordu: gizli bir bahçe yaratmak ve Japon ödünç peyzaj ilkesini benimseyerek komşu yarı-kamuya açık bahçeden yararlanmak.

Bu nedenle anıtı çevreleyen bahçenin bitki kelime dağarcığını aldım ve müşterilerim için oluşturulan samimi alana yemyeşil bir görünüm vermek için yoğunlaştırdım. Bahçeleri ile nadiren ziyaret edilen kamusal alan arasındaki sınır o kadar az görülebilir ki, gerçek mülklerinden çok daha büyük bir bahçede olduklarını düşünüyorlar.